KENNISMAKING  en MAIDENTRIP.....                    

Op woensdag 9 april was het dan zover, de tewaterlating van mijn nieuwe Hobie. Ik had hem 2 weken gelden opgehaald bij de Hobie importeur in Noordwijk en na kort overleg met Johan van Hobie, koos ik voor een Hobie Mirage Outback en dan het nieuwe type voor 2008, de "Hank Parker" visversie (uiteraard!!). Ook koos ik voor een wat neutrale kleur, namelijk wit. Ik denk toch dat felgeel of oranje de vis verschrikt in het heldere water van de Oosterschelde, maar dat is slechts een gevoel.

Johan checked nog even of alles wel goed vast zit.

Het eerste dat mij opviel was dat deze Hank Parker kajak hoger lijkt dan zijn 2007 broertje (de normale Outback Fish) en hij lijkt me daardoor aardig stabiel.


De Hank Parker is erg hoog!

De maten zijn verder hetzelfde gebleven. Het tweede dat opviel dat er standaard een groot aantal zaken wordt bijgeleverd, zoals een peddel,een anker, een drooghoudzak, veel opbergdoosjes die precies in de 3 luikjes van de Hobie passen. Was mijn Ocean Kajak Big Game slechts uitgerust met 1 luikje, de Hobie heeft er maar liefst 3, zodat je onderdeks overal bij kan komen en dat scheelt een hoop zaag en kluswerk!


Voor, midden en achter zit een dergelijk toegangsluik, met verwijderbare opbergbakjes.

Stoer als ik mijzelf voel heb ik uiteraard gekozen voor de nieuwe Turbo  ST vinnen. Later meer daarover...


Het trapmechanisme met de Turbo ST vinnen.

Vervolgens heb ik wat Scotty artikelen aangeschaft om  de kajak te pimpen en gereed te maken voor het echte vissen. Aan stuurboord heb ik een hengelhouder geplaatst, maar met een verlenger, zodat je niet zo diep hoeft te reiken om de hengel te pakken. Ook heb ik een rondomschijnend licht aangeschaft zoals die 's avonds verplicht is om kleine schepen, ingevolge het BPR. (Dit Scotty lampje is zichtbaar tot 2 mijl) Het mooie is dat deze lichtopstand geplaatst kan worden in het gedeelte dat bestemd is voor het plaatsen van een mast met zeil. Ook dat is namelijk mogelijk op deze
Hobie en ik zal dat later ook nog wel eens testen, maar het schijnt zeer goed te werken.
Aan bakboord heb ik ook alvast een steun bevestigd, waar later het plateau opkan worden geschroefd waar de fishfinder weer op kan.


Links de rodholderextender, in het midden de lichtopstand en rechts de rodholder

MAIDENTRIP

 

Na 2 weken bereslecht weer met veel kou, waren er eindelijk een paar redelijke dagen. Nog wel erg koud, maar na een uur of 10.00 's ochtends was het best goed toefen. Nog maar niet naar zee getogen, maar naar de plaatselijke ijsbaan en dat was maar goed ook, bleek later....

Ik vond deze Hobie moeilijk op en af de auto te krijgen, maar misschien moet dat nog een beetje wennen. De Big Game lag prima in balans, maar deze Hobie kan je moeilijk omvatten en het meeste gewicht ligt aan de achterzijde dus heb je niet echt een goede balans. Een helpend handje is dus wel welkom bij op en afladen (voor het idee: ik ben 1.84 mtr en 95 kilo en stevig gebouwd).

 


Grote kist achterin en nog ruimte zat over. De wieltjes van de kar passen precies in de afwateringgaten.

In de drassige polderblubber had ik maar een neopreen waadpak aangetrokken, maar dat bleek in de kajak wel een beetje te warm te zijn tijdens het peddelen. Het eerste dat mij opviel was dat ik t.o.v. de Big Game een stuk kajak voor mij mistte, maar ook dat is een kwestie van wennen. Ook lig je meer in je zitje dan bij de Big Game. Ik had het idee dat ik op een ligfiets zat. Ik peddelde wat van de kant en klapte het roer en de vinnen en begon heel enthousiast op maximaal vermogen te trappen. De kajak speerde letterlijk weg en voordat ik het wist zat ik al op een snelheid van zo'n 4.5 knoop, zeg maar zo'n 8 km/uur. (Hobie leverde er een soort snelheidsmeter bij om de snelheid af te kunnen lezen). Na deze sprint viel mij ook wat anders op: de Turbo St vinnen vragen toch wel de nodige kracht en een dergelijke sprint is niet onbeperkt vol te houden als je hieraan niet gewend ben. Op naar de sportschool dus, voor wat extra benentraining. Vervolgens begon ik als een aangeschoten eend alle kanten op te draaien en de boot was niet meer te sturen. Wat bleek? Ik was de roerpen kwijtgeraakt en de boot was dus onbestuurbaar geworden. Flauw dat dat nu net moest gebeuren.


Het roer van de Hobie is uitgerust met een oploopsysteem wanneer je in ondiep water terecht komt, maar check de roerpen!!
 

Ik heb hierna nog wel wat gepeddeld en toen bleek dat je toch met wat minder pedaaluitslag, de kajak aardig op snelheid kan houden. Korte krachtige bewegingen geven de kajak ook een vrij hoge snelheid Je hoeft dus niet heel lange slagen te trappen om een goede snelheid vast te houden.
Het was mij duidelijk, ondanks het verlies van mijn roer: deze boot heeft voor de langere afstanden best potenties en ik zie uit naar mijn 2e trip of mijn eerste vistrip, zeker na het zien van allerlei filmpjes op YouTube over de Hobie. De komende week hoop ik mijn nieuwe fishfinder te krijgen en te monteren. Tot dan is het hopen op beter weer!

HOME

 

 

 

 

Peddel terug naar de homepage